Kolejny odcinek Studia Krótkich Dźwięków, tym razem trochę dłuższy, bo sporo opowiadam. Gram „Cupid’s Dead” zespołu Extreme z albumu III Sides to Every Story z 1992 roku.
To jeden z najbardziej funkowych i jednocześnie najcięższych numerów Extreme. Riff opiera się na rytmicznym, synkopowanym graniu prawej ręki, typowym dla Nuno Bettencourta: krótkie, ucinane dźwięki, wyciszanie strun i szybkie przejścia między akordami a pojedynczymi nutami. W takim graniu liczy się bardziej timing niż prędkość.
Zagrałem trochę szybciej niż w oryginale. Dawno tego nie grałem i ręka sama ruszyła. Gitara to mój Washburn N4, czyli model sygnowany przez Nuno, więc do tego utworu pasuje idealnie.
Jeśli chcesz nauczyć się tego riffu, zacznij powoli z metronomem i pilnuj wyciszania strun lewą ręką. Dopiero gdy rytm jest równy, podkręcaj tempo. Najtrudniejsze w tym utworze jest kostkowanie przy zmianach pozycji, a w dalszej części – mocne rozciąganie palców na gryfie.
Więcej o samej gitarze przeczytasz w artykule o Washburnie N4.
Zobacz też
- Artykuł: Washburn N4 – historia i recenzja gitary Nuno Bettencourta
- Encyklopedia: Gitara elektryczna
- Więcej filmów: Kiedy brak Ci motywacji… weź gitarę 🎸 #gitara #shorts
- Więcej filmów: Jak brzmi Music Man Silhouette? Test wszystkich pozycji | sound demo
- Więcej filmów: Music Man Silhouette 1990 – krótka historia mojej gitary
- Więcej filmów: Music Man Silhouette – Mr.Big – The whole world’s gonna know
